Licht danst over Amsterdams nanodraadje

Dat schrijven ze aanstaande vrijdag in het vooraanstaande tijdschrift Physical Review Letters. Het draadje werkt als een soort trechter voor licht, aldus de onderzoekers rond promovendus Ewold Verhagen.

Met hun experiment doorbreken de Amsterdamse onderzoekers als eersten de zogeheten diffractielimiet. In theorie kan licht niet bewegen over objecten die kleinere afmetingen hebben dan de golflengte van dat licht, ongeveer een micrometer (0,001 millimeter).

Om licht toch over het draadje van 60 nanometer doorsnede te leiden, maken de onderzoekers gebruik van zogeheten plasmonen op het metaaloppervlak. In een metaal bestaat een zee van elektronen die door het rooster van atomen kunnen bewegen. In die zee kunnen door elektromagnetische invloeden golven gaan lopen. Dergelijke plasmonen kunnen lichtachtige eigenschappen houden, door slim gekozen afmetingen van het draadje.

Volgens onderzoeksleider Albert Polman, tevens directeur van het Amolf, biedt de vinding een nieuwe techniek om de wereld van lichtgeleiding op nano-chips aan te sluiten. Daarnaast zou de techniek geschikt kunnen zijn om licht in zeer geavanceerde zonnecellen te brengen.